Hatırlıyorumda, küçüklüğümde beni hayata bağlayan tek şey oyuncak sektörüydü. Ee ozamanlar bugün ki teknoloji yoktu. Boş boş etrafımıza bakıp, oyuncağımız kırılınca salya sümük ağlayan bir çocukluk geçiriyorduk ister istemez.Fakat o günlerin kendine has bir büyüsü vardı. En azından arkadaşlar arasında geçirilen vakit, şu zamanki arkadaşlıklarla kıyaslanırsa maksimum düzeydedir. Yanlış anlaşılmasın, bunun nedeni başlı başına oyuncak değil tabiki! Ama teknoloji çıktı çıkalı asosyal gençler revaçta :)
O zamanları özlememek elde değil. Gelecekten habersiz, oraya buraya fırlattığım oyuncak arabalarım aklıma geliyorda diyorum; "Üzdünüz beni yıllar" :)
Meğer hiç büyümemek gerekiyormuş! Meğer hep çocuk kalmalıymışız...
